Textos, lecturas

Autobiography

2009-07-11T20:37:00.002+01:00

Although I cannot remember it, I was born in Vigo in 1963. And I say it because it would be miraculous if I could remember such an important event of my personal story. I graduated in Galician and Portuguese from the University of Santiago de Compostela and I have always worked in the communication and publishing industries. I also did two years of postgraduate studies in Children's Literature at the Communication School of Cuenca. I worked as a journalist at Diario 16 de Galicia and I have worked for Edicións Xerais de Galicia since 1992. I currently work there as a Sub-editor for General Editions. I am also the director of the prose series Abismos and I directed the poetry series Ablativo Absoluto. In 1996 I presented a short literary show at the local television in Vigo. I am a regular contributor to the newspaper La Voz de Galicia, the weekly A Nosa Terra and I regularly update the weblog Cabrafanada, where I gather anecdotes, opinions and impulses inspired by everyday's spontaneity. This is my log of the world.

I was awarded the novel prize Blanco Amor, the children's literature prize Rañolas to the best book of the year, the Losada Diéguez prize and the White Ravens distinction of the Munich Internacionale Jugendbibliothek, among others. As a prose writer I have published Tráiler [Trailer] (1991), Cemiterio de elefantes [Elephants' Cemetery] (1994), Silencio [Silence] (1995), O brillo dos elefantes [The Shine of the Elephants] (1999), Males de cabeza [Headaches] (2001), A vida secreta de María Mariño (2007) and Cartas de amor [Love letters]. I tried poetry in Persianas, pedramol e outros nervios [Blinders, Pedramol and Other Nerves] (1992), Tortillas para os obreiros [Omelettes for the Workers] (1996), Cidades [Cities] (1997, Subversións [Subversions] (2001), which also includes all my previous poetic output, and Balada solitaria (2004). I also published the hybrid book A lúa no probador [The Moon in the Changing Room] (1992). As a journalist, after much struggle, I published Territorio ocupado [Occupied Territory] (1998), a journalistic chronicle about the Sahara conflict; and Un país a medio facer (2008). I also travelled Nicaragua after the Mitch hurricane, accompanied by the photographer Manuel G. Vicente, where I wrote several articles. My books Cidades and O brillo dos elefantes were published in series of children's literature, as was the illustrated albums A casa da duna [The House of the Duna] (2002) and A araña e mais eu, translated to english by Kalandraka as The spider and me, for which I collaborated with photographer Manuel G. Vicente. I also co-authored the translation to Galician of Charles Perrault's Thumbling (1995).

And, although it seems I have already finished, I would like to say something else about me. The most important thing I would like to say is that I am a normal guy. No, really, I'm being serious. I am a normal guy. I say this because many people think that us authors are strange guys, people from another planet. Some of them might be strange people, for sure. But I am a normal guy. A bit absentminded, yes, but normal. I like literature but I like life much better. There are many things I like, and most of them have to do with enjoying life. I am passionate about travelling. I love reading in t he bathroom. And I absolutely love nuts with bread. They look like wonderful banalities, but I am very interested in the theory of banality.

In which concerns travelling, I am not difficult to please at all. I enjoy a good hotel as much as spending the night in a tent and go to sleep on the grass, looking at the stars (not in search of inspiration, because true inspiration is what I gather from smelling the thick and doughy oil of the señora Lola, who cooks omelets for the workers). By the way, speaking of it, I will say that I do not think of poetry as that stupid, bucolic genre in which inspiration comes from the smell of the flowers in the spring. For me, poetry is deeply subversive, flexible as chewing gum, and diuretic: it gives relief because it is a wonderful tranquillizer you can get over the counter. In high doses, it creates addiction or allergies. Its subversive potential and its allergic reactions allow me to cast an interpretative and critical look on my era, of which I am an unavoidable ch ild. And this is valid for all kinds of literature. In this domain, I am not interested in anything else. (So far).

In regard to literature, I have to confess that writing a book and knowing that someone is going to read it is a profoundly gratifying experience. And it is evident that it is readers which give life to books in each reading. So I would like to express my thanks to every of them, because they have made a writer out of me.

I think literature helps us understand the world we live in much better (and this is, probably, the main reason why I live), and this is quite a lot. This is why I cannot share the opinion of those writers who claim that literature is great because of its disinterestedness. The comprehension of the world given to us by literature (as readers or writers) is so extensive that it goes beyond disinterestedness, in my opinion.

Unfortunately, in the world there are too many things which I don't like. We still live in a shameful world, dominated by infamy, injustice, discrimination, economic interests, speculation, selfishness, poverty, pain, intolerance, fanaticism, sexism, racism, violence, and war. I consider profoundly perverse all those things which make their own interests dominate over those of the community.

Autobiografía de Fran Alonso

2009-01-07T00:30:00.003Z

Aínda que non o lembro, nacín en Vigo, en 1963. E dígoo, porque sería sensacional que me lembrase de tan decisivo acontecemento para a miña historia persoal. Efectivamente, nacín en Vigo e son urbano de condición, aínda pasei os primeiros cinco anos da miña vida na aldea de meu pai, no concello de Crecente, e todas as fins de semana de venres a luns até que tiven 14 ou 15 anos. Ademais, até ben pasada a adolescencia, a miña vida tamén estivo ligada á vila mariñeira de Baiona (hoxe turística), onde residían os meus avós maternos e á cotianidade e oficios do mar, algo sobre o que xa teño escrito nalgunha ocasión. Até chegar á universidade, pasei por catro ou cinco centros de ensino; dalgúns gardo bos recordos e outros prefiro esquecelos. O meu profesor de latín no bacharelato, cunha capacidade envexable de insuflar autoestima, sempre me dicía que eu nunca sería nada na vida. Tiña razón. Por iso escribo.
Son licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa pola Universidade de Santiago de Compostela, e sempre desenvolvín o meu labor profesional nos ámbitos do xornalismo e da edición. Tamén cursei estudios de posgrao en Literatura Infantil e Fomento da Lectura durante dous anos na Facultade de Ciencias da Información de Cuenca. Formei parte da redacción do Diario 16 de Galicia e desde 1992 traballo en Edicións Xerais de Galicia, onde na actualidade son Subdirector para a Edición Xeral. Desde 2006 son vicepresidente da Asociación Galega de Editores. Do meu traballo editorial, gústame salientar a etapa en que dirixín a colección de poesía Ablativo Absoluto, que actuou como motor de propulsión da poesía dos 90. Como xornalista, en 1996 presentei un breve espacio dedicado aos libros na televisión local de Vigo, dentro programa de variedades conducido por Fernando Franco. Durante varios anos fun colaborador habitual da sección de opinión do diario La Voz de Galicia, posteriormente escribín para o suplemento Luces de El País; desde 2001 colaboro no semanario A Nosa Terra, no que sempre me sentín moi cómodo. Na rede, manteño desde 2003 o blog Cabrafanada, un dos pioneiros no ámbito cultural galego, onde vou deitando anécdotas, imaxes, opinións, vídeos, ideas e arroutadas, en moitos casos relacionados coa miña escrita. É o meu Cosmocaderno, e convídovos a visitalo.
O máis importante que podo dicir de min é que eu son un tipo normal. Non, de verdade, dígovolo en serio. Eu son un tipo normal. Digo isto porque moita xente pensa que os escritores somos tipos raros, xente doutro mundo. Haberá quen sexan tipos raros, non digo que non. Ben, pois eu son un tipo normal. Un pouco despistado, iso si, pero normal. Gústame a literatura pero, a verdade, gústame moito máis a vida. Hai moitas cousas que me gustan, e a maior parte delas teñen que ver con gozar da vida. Apaixóname viaxar. Encántame ler no váter. E devezo polas noces con pan. Parecen estupendas banalidades, pero interésame moito a teoría do banal. Habería que escribir sobre iso.
En canto aos premios, son importantes, pero creo que non definen a traxectoria dun escritor. En calquera caso, estou moi agradecido polos que recibín, que foron, entre outros, o Premio Blanco Amor de Novela Longa, o Premio Rañolas de Literatura Infantil e Xuvenil ao mellor libro do ano, o Premio Losada Diéguez de Creación Literaria e a distinción White Ravens da Internationale Jugendbibliothek de Múnic.
Como narrador publiquei Tráiler (1991), Cemiterio de elefantes (1994), Silencio (1995), O brillo dos elefantes (1999), Males de cabeza (2001) e Cartas de amor (2006). Abordei a biografía en A vida secreta de María Mariño (2007) e en “A voz que vén da seitura”, incluído no libro-idsco con DVD da Señora Carmen A flor dos meus anos (PAI Música, 2007).
Abordei a poesía en Persianas, pedramol e outros nervios (1992); Tortillas para os obreiros (1996); Cidades (1997); Subversións (2001; e Balada solitaria (2004). Ademais, publiquei unha antoloxía da poesía galega, lúdica e desenfadada, dirixida á xente que non está afeita a ler poemas, titulada Poetízate (2006). Como xornalista, nun parto difícil, dei á luz Territorio ocupado (1998), unha crónica de literatura periodística sobre o conflicto saharauí, e Un país a medio facer (2008). Tamén viaxei pola Nicaragua asolada polo furacán Mitch, acompañado do fotógrafo Manuel G. Vicente, realizando diversas reportaxes.
Os meus libros Cidades, O brillo dos elefantes, A vida secreta de María Mariño, Poetízate, Cartas de amor publicáronse en coleccións destinadas ao público infantil e xuvenil, igual que o álbum ilustrado A casa da duna (2002), realizado en colaboración co fotógrafo Manuel G. Vicente. Son coautor da tradución ao galego do Polgariño (1995), de Charles Perrault e de A aventura sorprendente dun homiño moi valente, de Hans Traxler.
O de viaxar é algo que me gusta moito, porque creo que me enriquece como persoa e como escritor e, sobre todo, satiface a miña curiosidade e estimúlame a interpretar o mundo desde a miña capacidade creativa.
Ao viaxar, non son un tipo nada mirado. Disfruto tanto dun bo hotel como de pasar a noite nunha tenda de campaña e quedar a durmir sobre a herba, mirando as estrelas (non é para inspirarme, porque inspirarme, o que se di inspirarme fágoo moito mellor cheirando o aceite mesto e pastoso da señora Lola, que fai tortillas para os obreiros). Por certo, xa que estamos, direi que eu non creo que a poesía sexa ese xénero estúpido e bucólico no que un se inspira co arrencendo das flores na primavera. Para min a poesía é profundamente subversiva, flexible como o chicle, e ten propiedades diuréticas; alivia porque é un magnífico tranquilizante sen prospecto. En doses altas, crea adicción ou alerxias. A súa capacidade subversiva ou as súas reaccións alérxicas permítenme lanzar unha ollada interpretativa e crítica sobre o meu tempo, do que son fillo inexcusable. E isto é válido para toda a literatura.
Con repecto á literatura, teño que confesar que escribir un libro e saber que mo vai ler alguén é unha experiencia profundamente gratificante. E resulta evidente que son as lectoras e os lectores os que lle dan vida aos libros con cada lectura. Así que a todas elas e eles, grazas por facerme posible como escritor. Ademais, como escritor, teño que estarlle profundamente agradecido aos que escribiron libros nos que eu puiden ler e gozar. A capacidade da literatura para subverter a realidade é unha das cousas máis milagrosas e gozosas do mundo.
No mundo, por certo, hai demasiadas cousas que me desagradan. Aínda vivimos nun planeta vergoñento, dominado pola infamia, a inxustiza, a discriminación, os intereses económicos, destrución, a especulación, o egoísmo, a pobreza, a dor, a intolerancia, o fanatismo, o machismo, o racismo, a violencia, a guerra. Parécenme profundamente perversas aquelas persoas que fan prevalecer os seus intereses particulares por enriba dos da comunidade.
Eu creo que a literatura nos axuda a ser mellores persoas e a comprender moito mellor este mundo en que vivimos (e, seguramente ese é o principal motivo polo que eu mesmo escribo), o que, en definitiva, é moito, moitísimo. Por iso no podo compartir a opinión de aqueles escritores e escritoras que alegan que a grandeza da literatura está na súa gratuidade. A aprenhensión do mundo que nos proporciona a literatura (como lectores ou como escritores) é de tal magnitude que supera, na miña opinión, cualquera tipo de gratuidade.

'Cartas de amor' nos centros de ensino

2008-12-26T19:09:00.008Z

o Rede Lectura blog da Asesoría de Bibliotecas Escolares.
o IES de Fene
o IES Sánchez Cantón
o IES de Teis
o IES Auga da Laxe
o IES Monte Carrasco
o IES Álvaro Cunqueiro
o IES Lagoa de Antela
o IES Félix Muriel
o IES Pintor Colmeiro
o IES Alexandre Bóveda

TO, O CO NIGDY NIE PYTAŁEŚ

2008-01-16T19:30:00.000Z

Tradución de Joanna Wlodarczyk

Dla Heleny González

David Souto
García Borbón 36- 9º B
36201 Vigo

Kochanie,

Pozwól, że zwrócę się do Ciebie tak, jak Ty mnie nazywałeś od dnia, w którym się poznaliśmy. Teraz, gdy Ciebie już tu nie ma, napisanie słowa „Kochanie”, które to raz po raz wymawiałeś pięć centymetrów od mojej twarzy, sprawia, że wszystko wydaje mi się bardziej rzeczywiste, bliższe. Pierwszy raz w życiu piszę list i nie wiem zbyt dobrze, jak powinnam to zrobić. Poprzez tych parę odważnych słów chcę Ci opowiedzieć o kilku rzeczach. Rzeczach, o które Ty nigdy nie chciałeś pytać, ale zależy mi, żebyś o nich wiedział.

Urodziłam się, co pewnie nietrudno odgadnąć, w rodzinie chłopskiej na północ od Luzón. Nie wiem, czy wiesz, ale urodzić się tutaj dziewczynką, nie jest darem losu. Wręcz przeciwnie, my dziewczynki jesteśmy przyzwyczajone do tego, że postrzega się nas jako przekleństwo. Nasi rodzice nie chcą nas, bo muszą nas żywić zanim wyjdziemy za mąż, aby później, jakby nieszczęść było mało, dać posag mężczyźnie, który nas weźmie za żonę.

Kiedy byłam mała, moja rodzina była bardzo uboga. Najwyrazistszym wspomnieniem, jakie zachowałam w pamięci z tamtego okresu, jest smutek. Niestety mój ojciec nie był zbyt inteligentnym mężczyzną i przez całe życie nie udało mu się zgromadzić majątku większego niż trzy kozy i para świń. Nasze utrzymanie zawsze zależało od regularności powracających monsunów, od zagrożeń, jakie niosły ze sobą cyklony i burze tropikalne, które dają lub odbierają chłopom korzyści z uprawy ryżu. Poza tym, mój ojciec zawsze czuł się mężczyzną pokrzywdzonym przez los - na co dzień szlak go trafiał, że jego żona rodzi więcej córek niż synów. Miał charakter zgorzkniałego i małomównego wieśniaka, który w atakach furii bił moją mamę, mnie lub moje siostry – w zależności od tego, kto nawinął mu się pod rękę. Również moi bracia obrywali od czasu do czasu. My kobiety, znając swe miejsce w rodzinie, byłyśmy pogodzone ze swoim losem, a ból odzwierciedlał się na naszych ciałach w postaci różnorodnych siniaków. Nic nie zwalniało mojej mamy, moich sióstr i mnie z całodziennej pracy w polu, podczas której słońce nieustannie paliło nasze dziewczęce ramiona.

Moje życie zostało skazane w dniu, kiedy spotkało mnie prawdziwe przekleństwo. Nadeszło pewnego popołudnia, podczas starcia oddziałów partyzanckich z żołnierzami w pobliżu naszej wioski. Zazwyczaj, kiedy pojawiały się oddziały partyzanckie, kiedy ruszali do szturmu żołnierze lub kiedy dochodziło do walk i potyczek między jednymi i drugimi, mój ojciec, który naprawdę był tchórzem, tak się bał, że interesowało go tylko, jak dać chodu, tak więc my biegliśmy do sąsiednich wiosek, aby schronić się w zaprzyjaźnionych domach. Tego dnia ojca nie było i, szukając schronienia, mama zabrała nas do domu wuja – miejsca położonego niedaleko. Gdy tam dotarliśmy, szwagier mamy powiedział, że mój tata czeka na nią w innym miejscu. Tak więc mama, jak zwykle usłużna wobec swego męża, wraz z moimi siostrami wyszła mu na spotkanie, zostawiając mnie – najmłodszą, w domu wujów.

Po godzinie słychać było strzały dobiegające z wioski. Krótko potem dwóch żołnierzy z patrolu ścigającego partyzantów wdarło się do domu, w którym byliśmy. Natychmiast nakazali wujom wyjść i zostawić mnie z nimi samą. Nie zdążyłam złapać tchu, jak, ignorując moje krzyki, zgwałcili mnie – najpierw jeden a potem drugi. Miałam wtedy 9 lat.

Nie będę Ci teraz opowiadać ani co czułam, ani jaki to miało na mnie wpływ, ale w małych wioskach dziewczyna, która traci dziewictwo, staje się dziewczyną skazaną na brak przyszłości. Wyjaśniam Ci to, bo przypuszczam, że nie miałeś czasu zorientować się w tych mało znaczących szczegółach. Jeżeli przytrafia ci się coś takiego, już nikt nie chce cię za żonę. Mój ojciec o tym wiedział.

Od tej pory moje życie stawało się piekłem. Od tego dnia, na skutek wydarzeń, których byłam ofiarą, nie zasługiwałam już na niczyj szacunek. Wszyscy uważali, że jako kobieta, byłam definitywnie stracona, więc od tego momentu do naszego domu od czasu do czasu zaczął przychodzić wujek, ciągał mnie ze sobą w góry i tam gwałcił. Za cichym przyzwoleniem mego ojca, który udawał, że nic nie widzi, wujek gwałcił mnie wielokrotnie w ciągu ośmiu miesięcy. Przypuszczam, że Cię nie wzruszę, jeżeli powiem, że tamte miesiące były najgorszym piekłem, jakie kiedykolwiek przeżyłam, ale wzruszenie Ciebie, nie jest moim celem. Moje życie przekształciło się w taką męczarnię, że pewnej nocy postanowiłam uciec. Gdy wszyscy spali, uciekłam w jedyny możliwy sposób: biegnąc przez pola ryżowe, bez zatrzymywania, aby nie mogli mnie znaleźć następnego dnia.

Po kilku dniach długiej i pełnej przygód podróży, (jednak nie będę się teraz zatrzymywać, by Ci ją opowiedzieć – jeżeli będziesz ciekaw jej szczegółów, nie wahaj się do mnie pisać, Kochanie) dotarłam do miasta. Był to pierwszy raz w życiu, kiedy chodziłam po mieście. Chyba nie muszę mówić, że dla dziewczyny, która nie znała nic poza wsią, miejsce to okazało się klaustrofobiczne. Nauczenie się, jak tam przeżyć, zajęło mi kilka miesięcy i bywały dni, kiedy zadawałam sobie pytanie, czy ucieczka była warta zachodu. Jakimś cudem, po pewnym czasie udało mi się znaleźć miejsce w jednej z wielu ulicznych grup i band dziecięcych włóczących się po mieście. Dla takiej jak ja dziewczyny ze wsi, zdobycie posady przy myciu szyb stojących na światłach samochodów w zamian za drobne pieniądze, które i tak rzadko kiedy otrzymywałam, było jednym z nielicznych sukcesów, jakie osiągnęłam w życiu. Bez wątpienia moja sytuacja poprawiła się, kiedy nauczyłam się zarabiać na życie sprzedając kierowcom różne, skradzione wcześniej przedmioty. Było to ryzykowne, ale w ten sposób zdobywałam trochę więcej pieniędzy.

Ulica jest szkołą przetrwania. Już Ci mówiłam, że nie chcę wchodzić w szczegóły, lecz zapewniam Cię, że mimo wszystko, nawet uzbieranie pieniędzy na jedzenie nie przychodziło mi łatwo; ulice, kiedy jesteś sama, są jak cienka lina, z której w każdej chwili możesz spaść w dół; zwłaszcza dlatego, że często pojawiały się inne, gotowe na wszystko dzieciaki, które mnie okradały: zabierały to, co miałam, a potem biły. Tak więc na ulicy nauczyłam się przede wszystkim przewidywania zagrożeń, bycia ostrożną i nieufną, ukrywania się w bezpiecznych miejscach; po to by przeżyć. Jedynymi prawami, jakimi na co dzień się kierowałam, były prawa ulicy. Ale, co ciekawe, mimo całej swojej nieufności, nie podejrzewałam o nic złego pewnego kierowcy, którego znałam, bo sypiałam już z nim przy kilku okazjach. Nie był to pierwszy raz, gdy na światłach z jakiegoś samochodu oferowano mi pieniądze w zamian za seks i zrozumiesz, że chociaż dawali mi mało, było to dużo więcej, niż mogłam zarobić myjąc szyby czy sprzedając skradzione rzeczy. Wiele razy przystawałam na to, bo i tak nie miałam nic do stracenia. Wręcz przeciwnie: nigdy wcześniej nie widziałam tyle pieniędzy na raz, co po przespaniu się z facetem. Nic nie było w stanie uchronić mnie przed laniem, jakie od czasu do czasu przytrafiało mi się z rąk jakiegoś skurczysyna, który był wobec mnie okrutny albo bił mnie, by nie płacić, ale to samo mogłoby mnie spotkać na ulicy. Więc, jak już Ci mówiłam, mimo wszystko nie miałam podejrzeń, co do kierowcy, z którym sypiałam już wcześniej, kiedy zaproponował mi pracę kelnerki w mieście Olongapo. Jasne, że jaka by to nie była praca, ja i tak nie miałam nic do stracenia i cokolwiek, czego mogłam się jakoś zaczepić, budziło nadzieję, tak więc zgodziłam się, żeby zabrał mnie do tego miejsca. W rzeczywistości mężczyzna ten sprzedał mnie mafii, która zmusiła mnie do pracy w jednym z burdeli w Olongapo.

W burdelu żyłam jak więźniarka. Na przestrzeni lat, które tam spędziłam, nigdy nie pozwolono mi wyjść na ulicę, bo moim obowiązkiem było spłacanie mafii wszystkiego, co byłam im winna, nim mnie uwolnią. Na pewno, Kochanie, zadajesz sobie pytanie, co mogłam być im winna. Otóż mówili, że z pieniędzy, które zarabiałam na klientach ( i które i tak zgarniali oni, bo przez moje ręce nie przechodził żaden grosz) musieli mi odliczyć wszystko, co zapłacili za mnie mężczyźnie, który mnie sprzedał – sumę, której nigdy nie zdołałam poznać. Poza tym zmuszali mnie też do pokrywania własnych kosztów utrzymania (same robiłyśmy sobie jeść z żywności, jaką nam dostarczano), jak i czynszu za mój pokój. W tym pokoju, umieszczonym na jednym z wyższych pięter burdelu, mieszkałam, przyjmowałam klientów i sypiałam z nimi. Ponoć w mieście, którego nigdy nie poznałam, było duże zapotrzebowanie na dziewczyny, ponieważ parę lat temu znajdowała się tam wojskowa baza Amerykanów, którzy w tamtym czasie byli głównymi klientami.

Pewnego dnia dowiedziałam się od koleżanki z burdelu, że moja siostra też pracowała w jednym z lokali w Olongapo. Nie opowiadałam Ci, że moja starsza siostra uciekła z domu przede mną, gdy usiłowano ją zmusić do wyjścia za mąż. Mówiono, że zaraz po ucieczce, zadawała się z amerykańskim żołnierzem, zarozumiałym typem, który tak się w niej zakochał, że marzył, by zabrać ją ze sobą do Ameryki. Moja siostra nie była zbyt za nim, ale widziała w nim plik dolarów i możliwość życia w najbogatszym i najpotężniejszym kraju świata.

Oszczędzę Ci dalszych szczegółów o tym przeraźliwym burdelu, z którego udało mi się wydostać po kilku latach dzięki policyjnej obławie. Zabrali nas, wszystkie dziewczyny, na komisariat, gdzie oczywiście część z nas została zgwałcona przez dwóch policjantów. Ja mam pecha, a może szczęście, że moje ciało podoba się mężczyznom i na dobre czy złe pada na mnie jako jedną z pierwszych. Stamtąd wyciągnęła mnie w końcu pewna dzielna kobieta prowadząca organizację pomagającą prostytutkom. Zajmowała się mną przez trzy miesiące. W domu, w którym otrzymałam schronienie, bardzo mi pomagano i, prawdę mówiąc, był to pierwszy raz, kiedy czułam się przez kogoś kochana. Na szczęście jestem silna fizycznie i psychicznie i to zadecydowało o tym, że od tego momentu i dzięki pomocy tej kobiety, zaczęłam postrzegać świat w inny sposób.

Kiedy opuściłam ten dom, pewna dziewczyna z mojej wsi, która też przeszła przez to miejsce i z którą skojarzyli mnie ludzie z organizacji, zaproponowała mi pracę w stolicy, Manili. Chodziło o pracę na własną rękę na zasadzie freelance w girliebar, czyli klubie z dziewczynami. Zachęciła mnie jej pozytywna opowieść o tym miejscu. Skontaktowała mnie z odpowiedzialną za to osobą, która ostatecznie przyjęła mnie tam do pracy. Najbardziej na moja korzyść zadziałało to, że poza tym, że jestem młoda i ładna, zawsze miałam dużo szczęścia, ponieważ wciąż jestem czysta, co oznacza, że nigdy nie złapałam AIDS, które przyssało się do ciał wielu z moich koleżanek. Był to jeden z zasadniczych powodów, dla których mnie przyjęli w miejscu takim, jak to. Praca ta była dla mnie prawdziwym rajem. Było to miejsce przyjemne i bardzo duże, z muzyką, wysokimi stołami w formie baru i dwoma piętrami dla różnego rodzaju klienteli. Ja pracowałam na najbardziej ekskluzywnym, najwyższym piętrze, gdzie była dyskoteka, stoły bilardowe i dwie sceny: jedna, na której tańczą dziewczyny topless ( ja robię to czasami) i druga, gdzie każdej nocy grały na żywo dwa zespoły. Klienci, którzy sobie tego życzą, również mogą wejść na małą scenę pośpiewać i potańczyć. Moim jedynym obowiązkiem jest bycie sympatyczną, atrakcyjną oraz dbanie o to, by klienci zostawiali tu pieniądze; i jeżeli mam ochotę przespać się z nimi, to zawsze poza lokalem, na własną rękę i własne ryzyko. Wszystkie to robimy, ponieważ daje nam to najwięcej pieniędzy. Zazwyczaj chodzimy z nimi do ich hoteli, a pieniądze, które zarabiam, są w całości dla mnie. I właśnie tak poznałam Ciebie, Kochanie.

Teraz zarabiam jakieś pieniądze, jestem w stanie zapłacić za mieszkanie i zaczynam czuć się znacznie lepiej. Wszystkie moje koleżanki chcą wyjechać do Stanów Zjednoczonych, chociaż prawie żadnej to się nie udaje. Niektóre, te najładniejsze i najśmielsze, wyjeżdżają do Hong Kongu, ponieważ tam jest dużo pieniędzy. Ja chciałabym wyjechać do Singapuru, bo wystarczy, że popracujesz tam jeden tydzień na ulicy i już się zwraca. Ale do tego potrzeba kupić bilety na samolot i, przede wszystkim, uzyskać wizę. Musze wyjechać szybko, bo tutaj jak masz trzydzieści lat, to już się nie liczysz: już nikt cię nie chce. Mi brakuje jeszcze dużo, ale muszę być czujna.

Z pracy w tym miejscu najbardziej podoba mi się to, że prawie wszyscy klienci są Europejczykami. Wy, Europejczycy, jesteście dużo milsi i mniej brutalni od Filipińczyków. Poza tym macie więcej pieniędzy. Oczywiście, Filipińczycy praktycznie nie przychodzą do lokalu takiego jak ten. Chodzą do innych miejsc, ale nie tutaj. W każdym razie ci, co tu przychodzą, zostają na najniższym piętrze, gdzie jest wstęp wolny i nie wchodzą na drugie piętro, na którym pracuję, bo trzeba za to zapłacić. Wy Europejczycy jesteście inni, to widać na pierwszy rzut oka, i ja bardzo bym chciała wyjechać do Europy.

Oczywiście, na pewno się dziwisz, skąd mam Twój adres. Jako że nie chciałeś mi go dać, poprosiłam o to Twego kolegę. Dlatego teraz mogę do Ciebie pisać. Tak naprawdę, to ja nie umiem pisać i robi to za mnie moja koleżanka. Zapisuje na papierze to, co jej mówię. Ma studia. A tak naprawdę, jest studentką. Mieszka w Manili i u niej w domu nikt nie wie, że w nocy pracuje tutaj. Ona potrzebuje pieniędzy, by móc sobie kupić więcej rzeczy i żyć lepiej. Ma motocykl i teraz chce sobie kupić telefon komórkowy z aparatem. Ja trochę jej zazdroszczę i mówię Ci to, bo nie muszę tego przed nią ukrywać. Jesteśmy dobrymi przyjaciółkami. Ma fajne buty, dobrze się ubiera i marzy o kupieniu własnego komputera. Na pewno jej się uda. Jest pewna, że dzięki tym rzeczom będzie jej dużo łatwiej odnieść sukces. Ja bardzo ją cenię, ponieważ dużo mi pomaga. Teraz właśnie pomaga mi napisać do Ciebie list, żeby doszedł do Europy, o której tyle mi mówiłeś i nalegałeś, żebym ja też ją poznała. Pamiętasz o tym, nie? Otóż mówiłeś mi, że zabierzesz mnie ze sobą i że się pobierzemy. Pojedziesz ze mną i weźmiemy ślub Kochanie – mówiłeś mi z małym uśmieszkiem, na odczepnego. Był to mały uśmieszek, bo mówiłeś o małych rzeczach. Wy wszyscy z Zachodu obiecujecie zabrać nas ze sobą. Ja nigdy wam nie wierzę. Ale wiesz Kochanie? W głębi zawsze chcesz, żeby za którymś razem była to prawda. Zabiorę Ciebie do Europy i pobierzemy się Kochanie - uśmiechałeś się w międzyczasie, sprawdzając, czy nie masz na komórce żadnego nieodebranego połączenia od żony. Tak lepiej, ze mną nawet nie mógłbyś mieć dzieci. Jestem bezpłodna. Jestem taka od momentu, w którym musieli zrobić mi aborcję. Nie, tego też Ci nie opowiadałam. Takie jest tutaj życie Kochanie, pełne niespodzianek. Życie, o które nigdy się mnie nie pytałeś. Sprawy, o których nigdy nie chciałeś wiedzieć.

Wiesz? Dziewczyny takie jak ja przez długi czas współżyją z przeraźliwym uczuciem pogardy dla siebie, wstydzimy się nas samych przez to, co zrobiłyśmy, przez to, co robimy, przez to, jakie jesteśmy. Przez wszystkie noce cierpiałam na bezsenność, a kiedy spałam, budziłam się z okropnymi koszmarami. W społeczeństwie zawsze byłyśmy najgorsze, zawsze byłyśmy osobami niezasługującymi na taki szacunek, jak pozostali. A teraz, ironio losu, rzeczy zaczynają się zmieniać. Ja na przykład dzisiaj mogę wrócić do swojej wioski z głową w górze. Nie lubię tego miejsca, nie lubię tam jeździć, ale czasami robię to, żeby poczuć się dobrze. Teraz jestem mile widziana w wiosce, bo wysyłam pieniądze mojej mamie. Money, w Twojej Europie. Teraz rodziny chłopskie wolą dziewczynki, bo one wyjeżdżają, tak jak ja, do miasta i potem przysyłają pieniądze. Podczas gdy my marzymy o spotkaniu Europejczyka lub Amerykanina, który zabierze nas daleko stąd. Który zabierze nas tam, gdzie teraz jesteś Ty. Tam, do Europy, z której nigdy nie wrócisz.

Ale teraz, kiedy wiesz już o mnie dużo więcej, jestem trochę spokojniejsza. Teraz oddycha mi się dużo lepiej, bo w końcu, Kochanie, opowiedziałam Ci to wszystko, o co Ty nigdy nie pytałeś, to wszystko, czego nigdy nie chciałeś o mnie wiedzieć. Kiedy ze mną byłeś Kochanie, mówiłeś tylko o sobie. I o swojej Europie. Być może, żeby uniknąć mojego opowiadania o tym, czego Ty nie chciałeś wiedzieć. Mówiłeś tylko o Tobie i o Twojej Europie. O Twojej mądrej, starej, wiecznej i bogatej Europie.

Ale teraz, gdy prawdopodobnie kończysz czytać ten list, wiesz już wszystko to, o co nigdy nie pytałeś. Tak więc mogę się już z Tobą pożegnać, Kochanie. Zdaje się, że nie powiedziałam Ci jeszcze tylko o jednej rzeczy, o którą też nigdy nie pytałeś: mam 17 lat. Ogromny buziak, Kochanie.

Dyana

Love letters

2007-12-29T18:56:00.000Z

About this book

The stories in this book are love letters. But they are not conventional love letters. Love or lack of love are just excuses that open the doors for us to know the dramatic circumstances surrounding the women who wrote them. In fact, the real characters in these letters are poverty, war, immigration, dictatorship, violence, prostitution, social pressure, integration… And it is women who write these letters, women who live in very difficult personal and social circumstances and who face their lives with courage. This is a sound but tender book, an anthem to life and dignity.

Book fragment

Dear Nafissatou:

I am writing to let you know about your brother’s death. My mouth is heavy, in pain. Silence pierced my heart, filled my veins with dead moths and now I feel that everything is burning inside, about to burst open. My wolof mouth is burnt like coal. And despite all this it is our own people, the people of Senegal who decided to emigrate to Europe looking for a better life, who are telling the lies. I mean that they tell lies when they write back home. Maybe they are afraid of failing. Maybe it is shame. But honestly things are not easy for us, sometimes life here is unbearable, far more than in our own country, though nobody is ready to tell it to our families, so distant, in Senegal, so many days beyond a bird’s journey. I am writing to let you know about your brother’s death but I need to speak up. Maybe I wouldn’t have told you the truth if it wasn’t for the fact that I walked down this path of disgrace with death by my side, as an inevitable black star that took away the only thing I had. The only thing that was truly mine. I write to you, my dear Nafissatou, because you know well that you are the person I love most in all Senegal, the person I feel more trust and affection for.

Males de cabeza (fragmento)

2007-12-09T23:15:00.000Z

Hombre estaba intentando poner orden en sus papeles cuando Mujer entró por la puerta. Miércoles, era uno de los días que llegaba tarde. Hombre fumaba un cigarrillo y llevaba puesta la bata de casa. Mujer se sacó el abrigo, lo colgó de una percha del recibidor y entró en la sala.
—Hola –saludó Mujer acercándose a la mesa para darle un beso. Le sonrió y, como todos los días, le hizo un guiño de complicidad.
—Hola, amor –respondió Hombre–. ¿Estás cansada?
Mujer bufó, soplando expresivamente y moviendo la cabeza de un lado para otro.
—Mucho –dijo finalmente–, me voy a dar una ducha.
—Vale. Te he preparado la cena.
Hombre se quedó revolviendo en los papeles mientras Mujer entró en el dormitorio. Después sintió como salía y se metía en el baño. Al cabo de un momento, se abrió la puerta y, por detrás, se asomó su torso desnudo.
—Hay que bajar la basura –gritó. Y después volvió a desaparecer tras la puerta del baño.
Hombre intentó responder pero no le dio tiempo. Le quería decir que ya se había puesto el pijama y que la bajaría al día siguiente. Comenzó a escuchar el ruido del agua cayendo sobre la bañera y continuó revisando los papeles, doblando algunos y rompiendo otros.
Después de un rato sintió como Mujer salía de la ducha y entraba en el dormitorio. Finalmente apareció en el salón, sonriente, con el pijama puesto. Parecía más relajada.
—Mucho mejor –dijo sin que Hombre le preguntase nada. Y después añadió:
—¿Has bajado la basura?
—No. No la he bajado porque ya estaba en pijama. La bajo mañana.
—¿Mañana? –Mujer pareció contrariada–. Te tocaba bajarla y sabes que esa basura no puede quedar ahí. Apesta a pescado.
Lo dijo haciendo un gesto de asco con la boca.
—Ya, pero se me olvidó y después ya estaba en pijama, ¿qué querías que hiciera?
—¡Qué ibas a hacer! Bajarla, que para eso te tocaba. Es que siempre haces igual.
Hombre levantó la cabeza, dejando lo que tenía entre manos; se sintió herido.
—¿Cómo que siempre hago igual? ¿Es que no puedo olvidarme de bajar la basura un día? Estaba liado con los papeles y se me fue el santo al cielo.
—Pues todavía estás a tiempo de bajarla, así que ya sabes –le replicó Mujer con contundencia.
En el rostro de Hombre, el enfado adquirió una sombra más dramática.
—¡Pero no ves que estoy en pijama! Claro que me ves. No te hagas la tonta.
—Mira, aquí el único que se está haciendo el tonto eres tú, que tenías que bajar la basura y no la has bajado ni la quieres bajar.
—¿Pero qué te pasa hoy? –gritó Hombre– ¿Cómo tengo que decirte que estoy en pijama? ¿Es tan grave si la bajo mañana? ¡Ya está bien!, ¿no?
Ahora fue Mujer la que levantó el tono de voz, para contestarle:
—¡Escúchame bien! Estoy harta de ti, de tu actitud pasiva y de que siempre hagas lo mismo. Esa basura huele que apesta y no puede quedarse ahí toda la noche. Pero qué más da, hoy es la basura, mañana es la compra y pasado mañana es el banco. El señor siempre tiene que dejarlo todo para el día siguiente porque siempre está ocupado. Yo no, yo tengo que estar siempre disponible.
—Vale, ya empezamos con los reproches. Estupendo, era lo que me faltaba esta noche. ¿Y la señora no tiene nada más que añadir?
—Que te vayas a la mierda. Eso es lo que tengo que añadir –le soltó ácidamente, intentando contrarrestar su sarcasmo.

(...)

Fragmento de «Domesticum bellum», Males de cabeza, Faktoría K de Libros, 2007

Une catastrophe politique

2007-12-09T22:59:00.000Z

Cette fois, il nous faut faire face à une vraie catastrophe politique, provoquée non seulement par les graves conséquences de l’action publique mais également par la prochaine étape que va devoir affronter le Partido Popular. Ce qui est curieux, c’est que la catastrophe politique n’est pas la conséquence de la catastrophe écologique. La négligence politique a, au contraire, aggravé le désastre écologique, économique et social, un désastre qui aujourd’hui ravage les côtes et l’économie de la Galice. Ce désastre politique entraîne aujourd’hui le gouvernement galicien dans un tourbillon pratiquement sans issue. Des démissions et des élections anticipées sont réclamées chaque fois plus firmement et unanimement. Il faut maintenant y ajouter la création d’un comité de recherche auprès du Parlement, les causes judiciaires possibles pour la recherche et le rétablissement des responsabilités des décisions politiques, deux motions de censure annoncées par l’opposition, un arrêt du travail de quatre heures, une possible grève générale et une tension et un conflit social chaque fois plus grands émanant de l’impuissance de la population et de sa réponse civile.
Le plus curieux, c’est qu’au cours de cette tragédie, de nombreux moyens de communication, les moyens publics en particulier, sont manifestement soumis à la censure informative de la Xunta (le gouvernement galicien) et du gouvernement central ainsi qu’à la manipulation politique. Résultat: on nous impose une information partisane fausse et insuffisante. Mais cette fois, le peuple en est conscient et les moyens de communication étrangers le font savoir à travers toute l’Europe. D’autres journaux, heureusement, tels que La Voz de Galicia, font de magnifiques efforts pour diffuser la réalité des événements.
Cette manipulation, qui atteint son plus haut point dans le cas des médias publics galiciens, a lieu devant l’impuissance et la colère d’une importante partie de leurs professionnels qui sont tenus de travailler sous l’emprise du pouvoir public, ce qui a enfin été dénoncé par l’Association des Journalistes. Cette manipulation ne date en aucun cas d’aujourd’hui, mais elle est maintenant perçue par toute la population dont la confiance est difficile à regagner. De plus, la perversion du pouvoir politique est si grande que ce dernier n’est même pas capable d’en mesurer les conséquences.
Ainsi, pendant que Manuel Fraga (président du gouvernement galicien) demande pardon après avoir menti afin d’éviter une catastrophe électorale, nous, Galiciens et Galiciennes, réclamons qu’ait lieu à bref délai un changement de gouvernement incontournable et vigoureux.

La Voz de Galicia, 2002
Traducion: Alicia López Pedreira

A la meva ciutat

2007-12-05T23:07:00.000Z

A la meva ciutat,
vertiginosa,
enlairada, amb carrers que pugen i baixen
i baixen i pugen a d’altrs carrers,
els autobusos són mandrosos,
lents i feixucs,
i deixen al seu darrere un rastre de fum.
Els autobusos són com elefants vells ,
com camells esgotats i vençuts,
i veure’ls i sentir-los des de la finestra,
em produeix una tristor animal
que mai no puc reprimir.

Traducció de Santiago Cucurella

The Land of the Sea

2007-12-05T23:04:00.000Z

The sea is a contradictory and bewildering metaphor: beautiful yet caustic, sweet yet harsh; for it symbolizes life, but also death. But much more than a trite literary figure, the sea, with its abrasive epidermis of salt, is an enigmatic water creature that casts nets over the people who inhabit it in order to sweep away their scales of life, taking them away with it and leaving so many wounds open. That is the true sea. The sea with which seamen must measure their strength hand to hand, every day. And in that disproportionate battle, the routine character of an eternal struggle that sprang up many centuries ago —and that will, in all certainty, endure indefinitely, as long as humankind does not ruin its own surroundings— takes form. Today, the immense oil spillage the Prestige is pouring on us covers us with a cloak of desolation.
Throughout all that time, night in night out the sea, like a lonely old man, wrote a flood of legends, tales, tragedies, myths, shipwrecks and beliefs that are alive today in our individual and collective memory. Almost no seaman has any doubt that the sea is the best storyteller he has ever heard. With a deep and provocative voice, a full voice that reveals itself as powerful but also replete with hues, and that knows how to whisper its tales secretly, like a clandestine lover, if it so desires. On occasion, the sea is somewhat perverse telling tales. And sometimes, it plays the fool, it feigns, it deceives and it misrepresents. It is fearsome when it speaks with rage. Terrifying. But nobody tells tales like the sea.
The sea told me one: its own. Not the tale of the sea, but rather the story of O Rapaciño . Apparently, he was a charming seaman. He got his knickname because by the age of nine he had already obtained his own rowboat to go fishing. And by the age of fourteen he was a skipper and he was giving orders to the other men on the boat, almost all of them older than he was. Soon he earned a reputation for being the best skipper for sardine fishing in all of the Rías Baixas during a time when radars did not exist; thus, it was essential to have good intuition and keen eyesight to locate the silvery phosphorescence these fish leave in the sea.
He was the sea. But contrary to the cliché, when I met him in his old age, his face did not look like the face of a seawolf; there was no pipe or white beard, no look of unconditional love for the sea in his eyes. Quite the opposite, the sea made him suffer. It was his torment. Like a shipwrecked boat on the shore, the sea was the nightmare of his old age. He was short, he had no beard and not much hair, and his body was very weather-beaten. His hands were salty. Seawater oozed from under his fingernails, just as it does from all the fishermen and shellfish gatherers that break the frames of Javier Teniente’s photographs every single moment.
They called him O Rapaciño. For me, that old man was the sea personified. He was the sea. He had its body, he wore its clothing, he told its salty tales. The sea was he. Nobody could incarnate it better. Now, this monumental document, this living work of art that is Teniente’s book, has the power to evoke the figure of that old fisherman, the one responsible for the fact that the sea bitterly and affectionately slapped me on the nape of my neck when I was a child. As if it were a gentle reproach. That fair-eyed and salty look he always had whenever that lost passion awoke in me. O Rapaciño, that was what they called him. And he had a dolphin hidden in each of his irises, that ruddy man. When I was just a boy, he would take me fishing in his rowboat within the bay, or once in a while, almost out to the breakwater rocks: squid, flatfish, brown wrasses, ballan wrasses, codfish, red mullets, and, if we were lucky, breams. And I, that little boy, was happy tampering with the tholepins or bailing water. At that time, he had already retired. But his stories about the sea fascinated me as much as the ones that this book yells out from its silence, because they were stories written in the raw; stories in which the saltpetre, like blood, traced a map of all his wrinkles and the wrinkles of all the seamen he knew. Just like the stories of the sea people that Teniente captured with his camera.
O Rapaciño was my grandfather. I was lucky that he taught me to love the sea, and even to need it; but he also taught me to respect it, and above all, to size it up and fear it. And like any good seaman, he also left me his asthma. The one the sea gave him.
I have heard that the same sea is always different to each eye and in each instant. And this is true. Each one’s sea is a personal experience. As far as I am concerned, the sea is a happy onrush of my childhood. But since my memory is intimately bound to the sea, I know full well that the sea experience of the men and women who inhabit this book is not mine. It is, however, my grandfather’s. The years have passed, life has changed; and yet, even if it seems a contradiction, the sea is always the same.
The sea was always that enigmatic animal. Enigmatic, scaly and slimy like the seaweed entwined in the hands of the shellfish gatherers. As enigmatic as the basement of my grandparents’ home, where each and every secret of the sea was hidden.
There, my childhood elapsed among the shadows formed by the tackle, the fish traps, the net floats and weights, the baskets, the hooks, the squid hooks, and even an ice box made of bricks and tiles in which one had to put two blocks of ice to keep the fish cool.
Yes, my personal and family memory is salty and deeply bound to the memory of Galicia, the land of the sea. Because Galicia is like a great cetacean; like a whale that, after so many years, does not know how to live out of the water and is condemned to wander eternally on a long voyage. Galicia smells salty; it has the eyes of a gannet and the hands of a fishmonger. From the port side to the starboard, from windward to leeward, from stem to stern, the country is intersected by the ocean. The country itself is an infinite ocean that raises the arms of its seamen from the waters at the bottom of the bay to Gran Sol, from Newfoundland to the Indian Ocean, from the Atlantic Ocean to the southern latitudes, always riding the same waves that are different to each eye and in each instant.
This is a book that stimulates my emotions doubly. Because it helps me recall the flavour of my family memory and the collective memory of the people to which I belong. And because it is an exceptional book. Javier Teniente’s photographs are laden with humaneness, life, intensity. His sea is deeply human, painful and in pain, beautiful in the form the colors take, magisterial in his command of light. From the shipyards to the phosphorescence of the sardines, from Gran Sol to the offshore albacore fishing, from the shipping companies to the goose-neck barnacle pickers, from the shellfish gathering to the fish market, Salty hands covers the whole cycle of the sea, dragging us into its entrails with a well-aimed glance and a timely heavy sea. Salty hands is a book at permanent high tide. They are photographs that, inevitably, drown our emotions in salt.

From «Tortillas para os obreiros»

2007-12-05T22:50:00.000Z

Translated by Minia Bongiorno

Take A

My husband
sleeps very late.
Then he gets up and sits on the couch.
And there he remains seated, into the afternoon,
looking at Claudia Schiffer’s nude body
in the magazines he hides in his closet.
He thinks I don’t know about it.
That I don’t know how he reels off desires and past times
in his solitude.
And how he looks at our daughters.
That’s what he does until coffee time
when he goes to empty his bladder of saltpetre
with beer and domino.

Take B

He has heart trouble
and he suffers from a high level of velvet crabs in his blood
he has pyrex eyes from the nurses,
who make his blood boil with sugar
and cotton, every two hours.
Sometimes he whines at the doctors
or he laughs, ever so slightly,
in that microwave of his brain
where he cooks prewashed
feelings.
He has hybrid man trouble,
hypertension,
he is almost a hippopotamus tied to a sanitary bed,
because there is something of a child in him,
or of a pirate, sometimes a lamprey man
But he knows little of that desperate illness,
medlars cramming themselves into his veins,
although all he tells his sons is,
cursed headaches,
feed some logs into my vital signs.

Take A

From the boat it’s the first thing one sees.
Always in front of the buildings, huddled together
like barnacles of fog.
Perhaps there is a patient in the window,
like a cazumbi
looking out at this sad sea.
Each one is one self
and one self is always different from the others.
That’s why each one must suffer his own sorrows.
There are so many each ones who will come to have an omelet this morning!
That’s what I think.
I myself feel in the movement of this sea
the best and the worst of each day.
In it I stir my blood sweetly
and my blood in turn warms my temples every day.
It is a strange feeling.
Then, off to cook for the workers all the blessed time.

Take B

The patients are softened in corridors of fire
and something viscous penetrates
the boiling
of rotten hypodermics.
It comes from the estuary like the smell
of sardines / and the voices of the embalo*.
And the stomach stuffed with fog.
And the bloodshot eyes.

* Embalo is a method of fishing practiced on the coasts of Mauritania and Senegal whereby the fishermen, standing waist-deep in the ocean, beat the water with sticks and their hands so as to get dolphins–attracted by the resulting noise– to swim towards the shore, frightening smaller fish into the awaiting nets of the fishermen. (T. N.)

Poems from «Persianas, pedramol e outros nervios»

2007-12-05T22:30:00.000Z

Translated by Minia Bongiorno

There is no more butane, love.
We’ll have to shower extinguished,
drowned in the body of waters that spring from us.
You need detergent.
I need a bodywash with roses and camellias.
When it’s all over, love, we’ll celebrate
our cosmetic hygiene.
While it lasts.

There are terrible moments when all
is incandescent magma, spilled milk,
and you are an erupting volcano, love.
You project yourself in a boiling pot
and you spatter me with those fully cooked nerves
that rise with the heat of the stove.
There are horrible moments when I
am an angered dog, a maddened maggot,
mprisoned in you with pickled eyes, love.
I rant, I rave, I leap, I scream, I gnash,
and once again I transform the kitchen
into that condensed inferno that is our fate.

The brightness of elephants

2007-12-05T22:19:00.007Z

Summary of the plot:

A little boy, who lives in a beautiful country of Central America with his mother and his grandmother –Mirta–, tells us about his life in first person. In the little village where they live, they hardly have something to eat and there is a non-declared war threatening country people. Taquín, a teacher in a school where nobody goes, makes this little boy finally stop fearing the night and find out the real sense of life.

Original edition (galician)

The book:

The brightness of elephants was originally written in Galician language by Fran Alonso and published with pictures made by the Cuban artist, Enjamio. It tells in first person the dificulties in the daily life of a Central American little boy and it is a claim of hope and dream together with a powerful poetical vigour. The main character, a little boy with no name, like many other Central American nameless children, shows bit by bit to the reader his life, conditioned by poverty, war, famine and violence. But although it is a hard book, The brightness of elephants is also a deeply tender and intimate book thanks to the eyes of the boy, who tells us his story full of face to face feelings and emotions, like love and hatred, usual also in daily life.

Although it has no didactic intentions, the book contains human values that make us think of peace, tolerance and solidarity, and shows to the reader a kind of reality quite unusual in literature for children. Thanks to an emotive and poetical style, The brightness of elephants shows us the real world around the little boy, through short sequences that tell us about his green and beautiful country, devastated by paramilitary groups; sequences that tell us about Taquín, the teacher threaten with death, who teach the boy the value of words and poetry; sequences that tell about his grandmother, Mirta, who keeps the memory of things; sequences about his father, killed by the paramilitary groups; sequences about his mother who fights to save the family; sequences, then, full of amazing metaphors led by a tender and lifeful look.

Original edition (galician)